برای کنفرانسی به یکی دو کشور عربی خلیج فارس رفته بودم. زندگی آرام و در حال پیشرفت عرب ها مرا متعجب کرده. نمی دانم این حالت عجیب و غریبی که به ما ایرانی ها دست داده از کجا پیدا شد. اعراب با آمدن اسلام یاد گرفتند چگونه زندگی کنند و به هم احترام بگذارند و راه و روش صححیح زندگی را با دین اسلام بدست آوردند . بر عکس ما ایرانی ها نه تنها دستورات اسلام ادممان نکرد بلکه با در پیش گرفتن یک رفتار متظاهرانه هم خودمان تهی شدیم و هم دین اسلام را بد نشان دادیم.

یک چیزی را هم خوب یاد گرفته ایم و ان این که همه چیز را گناه دولت بیندازیم و فکر کنیم که اگر مثلا سیستم فعلی برانداخته شود و یک سیستم دیگر بیاید همه چیز درست می شود. درست همان تفکری که در انقلاب داشتیم. آنجنان در رویا بودیم که فکر می کردیم دیوی دارد می رود و فرشته ای دارد می اید. در حالیکه هر دو انسان بودند و هر دو هم ایرانی. و با رفتن ان باصطلاح دیو و آمدن آن باصطلاح فرشته اوضاع که درست نشد هیچ ، بد تر هم شد و دیدیم که چه بر سر مملکت آمد . یک تکریتی بی سر و پا کارش به آنجا رسید که در روز روشن به مملکتمان حمله کرد و هنوز که هنوز است داریم چوب آن حمله و تجاوز را پس می دهیم در حالیکه خودش چند سال است در گور خوابیده.

من از خودمان نومید شده ام. این مردم روز بروز دارند افسار کسیخته تر می شوند و اسمش را هم گذاشته اند ازادی خواهی . اگر کمی سیستم شل بیاید دوباره چنان این مملکت را به گند می کشند که خدا داند و بس. کدام ملت در دنیا این همه بر علیه خودش تبلیغ می کند. یک نگاهی که به وبسایت ها و تلویزیون های ایرانی خارج می اندازم از خودم بعنوان یک ایرانی خجالت می کشم. در همین کانادا ملت های مختلفی زندگی می کنند. چینی ها، عرب ها، آمرکنای لاتینی ها، اروپای شرقی ها، هندی ها و پاکستانی ها. ولی هیچکدام از این ها به اندازه ما ایرانی ها بر علیه کشور و دولت خودش این همه تبلیغ نمی کند.

در غرب زندگی می کنند ولی ذره ای از فرهنگ دموکراسی غربی چیزی یاد نگرفته اند. ته ذهنشان همان فرهنگ خود شیفتگی ایرانی هست و بجز خودشان هیچکس را هم قبول ندارند. ددرست مثل همان خسرو پرویزی که فکر می کرد خداست و باید همه دنیا ازش اطاعت کنند.