چه می جویم در این تاریکی ژرف ؟

       چه می گویم میان زاری و آه ؟    

               چه می نالم  نه درمان دارد این درد

                         چه می پویم  نه پایان دارد این راه

در این صحرای هول انگیز و تاریک

        به دنبال چه می گردم شب و روز  

               چه می خواهم در این دریای ظلمت

                       از این امواج سرد عافیت سوز ؟

به دستم : شمع خاموش جوانی

        به پایم : داغ های ناتوانی !

                  به جانم : آتش بی همزبانی

                           به دوشم : بار رنج زندگانی !

نه از کوی محبت رد پایی

         نه از شهر وفا نور صفایی !

                 نه راه دوستی را رهنمایی

                       نه آهنگ صدای آشنایی!

چه می پویم ؟ - ره بی انتها یی

         چه می جویم ؟ - بهشت آرزو را

               چه می نالم ؟ - ز درد بی دوایی

                    چه می گویم ؟ - حدیث عشق او را

                                ( فریدون مشیری )

گفته بودید یه کم از خودم بنویسم چشم می نویسم . راستش اولش که این وبلاگو باز کردم می خواستم خیلی چیزا بنویسم ولی وقتی خواستم بنویسم نتونستم از خودم  چیزی بنویسم .آخه من خیلی کم  راجع به خودم با دیگران حرف می زنم .

الانم که نزدیکای عیده نوروزه اصلا حس درس خوندن نمی یاد معلمام که فقط امتحان می گیرن ما هم فقط نمره های ... می گیریم بعد هی جبرانی می گیرن ما هم که چقدر جبران می کنیم.. چند روزی بود فکرم مشغول یه چیزی بود الان بهتره.گفتم بیام به قولم عمل کنم بعدن نگید این مریمم که بد قوله.

راستی از دوستای گلی که تو نظرات منو راهنمایی می کنن تشکر می کنم و از اونایی که انتقاد می کنن هم تشکر می کنم.

 خداحافظ

  کوچه          

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

     همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم                                            

           شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

               شدم ان عاشق دیوانه که بودم         

                  در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

                       باغ صد خاطره خندید

                            عطر صد خاطره پیچید

                                  یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                        پر گشودم و در خلوت دل خواسته گشتیم     

                                           ساعتی بر لب آن جوی نشتیم

                                               تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت       

                                                    من همه محو تماشای نگاهت 

                                                       آسمان صاف و شب آرام

                                                           بخت خندان و زمان رام

                                                    خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

                                               شاخه ها دست بر آورده به مهتاب 

                                         شب و صحرا و گل و سنگ

                                   همه دل داده به آواز شباهنگ

                             یادم آیدتو به من گفتی:   

                       -(( از این عشق حذر کن ! ))

                  لحظه ای چند بر این آب نظر کن

            آب آیینه ی عشق گذران است  

       تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

    باش فردا که دلت با دگران است!

  تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن ! ))

     با تو گفتم : حذر از عشق !؟ - ندانم

         سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم    

              نتوانم  

                  روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

                     چون کبوتر لب بام تو نشستم

                       تو به من سنگ زدی  من نه رمیدم  نه گسستم...))

                           باز گفتم که : (( تو صیادی و من آهوی دشتم

                              تا به دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم

                               حذر از عشق ندانم نتوانم

                                  اشکی از شاخه فروریخت    

                                      مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت ...

                                         اشک در چشم تو لرزید      

                                             ماه بر عشق تو خندید!        

                                                 یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

                                                   پای در دامن اندوه کشیدم

                                                        نگسستم نرمیدم

                                                           رفت در ظلمت غم ان شب و شب های دگر هم    

                                                              نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم  

                                                                نه کنی دیگر از آن کوچه گذز هم...

                                                                     بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.

                                                                    فریدون مشیری