دل تنگ

سر خود را مزن اينگونه به سنگ
دل ديوانه تنها دل تنگ
منشين در پس اين بهت گران
مدران جامه جان را مدران
مكن اي خسته درين بغض درنگ
دل ديوانه
تنها دلتنگ
پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يكي است
قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يكي است
ديدي آن را كه تو خواندي به جهان يارترين
سينه را ساختي از عشقش سرشارترين
آنكه مي گفت منم بهر تو غمخوارترين
چه دلآزارترين شد چه دلآزارترين
نه همين سردي و بيگانگي از حد
گذراند
نه همين در غمت اينگونه نشاند
با تو چون دشمن دارد سر جنگ
دل ديوانه تنها دل تنگ
ناله از درد مكن
آتشي را كه در آن زيسته اي سرد مكن
با غمش باز بمان
سرخ رو با ش ازين عشق و سرافراز بمان
راه عشق است كه همواره شود از خون رنگ
دل ديوانه تنها دل تنگ

فریدون مشیری

گرچه با ياد توست ثانيه‌هاش

آرزو باز مي كشد فرياد:

در كنار تو مي‌گذشت، ايكاش!...

 هیچ و باد ...

گريه‌هايي در پي اين خنده‌هاست.

                                 فریدون مشیری

  کوچه          

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

     همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم                                            

           شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

               شدم ان عاشق دیوانه که بودم         

                  در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

                       باغ صد خاطره خندید

                            عطر صد خاطره پیچید

                                  یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

                                        پر گشودم و در خلوت دل خواسته گشتیم     

                                           ساعتی بر لب آن جوی نشتیم

                                               تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت       

                                                    من همه محو تماشای نگاهت 

                                                       آسمان صاف و شب آرام

                                                           بخت خندان و زمان رام

                                                    خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

                                               شاخه ها دست بر آورده به مهتاب 

                                         شب و صحرا و گل و سنگ

                                   همه دل داده به آواز شباهنگ

                             یادم آیدتو به من گفتی:   

                       -(( از این عشق حذر کن ! ))

                  لحظه ای چند بر این آب نظر کن

            آب آیینه ی عشق گذران است  

       تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

    باش فردا که دلت با دگران است!

  تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن ! ))

     با تو گفتم : حذر از عشق !؟ - ندانم

         سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم    

              نتوانم  

                  روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

                     چون کبوتر لب بام تو نشستم

                       تو به من سنگ زدی  من نه رمیدم  نه گسستم...))

                           باز گفتم که : (( تو صیادی و من آهوی دشتم

                              تا به دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم

                               حذر از عشق ندانم نتوانم

                                  اشکی از شاخه فروریخت    

                                      مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت ...

                                         اشک در چشم تو لرزید      

                                             ماه بر عشق تو خندید!        

                                                 یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

                                                   پای در دامن اندوه کشیدم

                                                        نگسستم نرمیدم

                                                           رفت در ظلمت غم ان شب و شب های دگر هم    

                                                              نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم  

                                                                نه کنی دیگر از آن کوچه گذز هم...

                                                                     بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.

                                                                    فریدون مشیری